A teraz chciałem podzielić się moimi wspomnieniami z puszczy amazońskiej w stanie Acre w okolicach miasta Rio Branco i miasteczka Placito de Castro, na granicy z Boliwią.
W latach 80 rząd wojskowy zdecydował się na oczyszczenie miast i wsi z ludzi biednych i niewygodnych. Zdecydowano, że zostaną otwarte kolonie rolnicze w Amazonii. Przygotowano plany działania, nakręcono filmy-wideo i rozpoczęto promocję tego pomysłu. Dużo ludzi zdecydowało się na zmianę swojego życia i skorzystanie z przedstawionej w zapowiedziach wizji raju. Okazało się jednak, że filmy były zafałszowane, obietnice bez pokrycia i wszyscy zostali wprowadzeni w błąd.
Nowi mieszkańcy, posprzedawali, co mieli, niektórzy zostawili dobre prace, a nawet najbliższych. Darmowe autobusy zapełniły się odważnymi zdobywcami Amazonii Setkami autobusów i ciężarówek ze wszystkich większych miast południowej Brazylii jechali przekonani, że zobaczą tam krainę pokazaną w filmach: znakomitą ziemię, szpitale, szkoły, gotową do zamieszkania infrastrukturę i to wszystko za darmo,.
Czekało ich 3500 km jazdy po bezdrożach przez 4 dni i 4 noce. Całą przeszłość mieli zapakowaną w tobołkach, a w kieszeniach trochę pieniędzy.Za sobą zostawili dotychczasowe życie oraz to, do czego nie mieli już prawa i to, do czego nie mogli już wrócić.
Tymczasem w Amazonii wojskowe spychacze otwierały nowe drogi dla zdobywców puszczy. Najpierw wykonano główna drogę. Miała około ona około 50 km długości.
Zbudowano na niej nawet kilka drewnianych mostów, czyli przerzuconych przez rzekę pni potężnego drzewa poukładano poukładanych na nich poprzecznymi deskami. Od tej głównej drogi odchodziły, co 2 km, odgałęzienia w głąb puszczy, na prawo i lewo na odległość 10 km. W każdym takim odgałęzieniu utworzono gospodarstwo o wielkości 50 ha o wymiarach 1000 na 500 metrów. Miał to być ten upragniony raj dla przybyszów z południowej części Brazylii. Zmęczeni tygodniową podróżą przyjechali na te przydzielone miejsca z całymi rodzinami. Towarzyszyły im dzieci, babcie, teściowe, a nawet psy i koty. Zostali powitani płomiennymi, ale politycznymi przemówieniami, witających ich wojskowych w stopniu sierżanta. Następnie rozwieziono ich na przydzielone działki.. Tu otrzymali w prezencie, plastikową plandekę, siekierę, kilka garnków oraz zapas grochu i ryżu na pierwsze dni.
Żeby nie spać na drodze, zaczęli od oczyszczenia skrawka ziemi, gdzie można by zbudować namiot, rozpalić ognisko i ugotować ryż. Nareszcie byli przecież na swoim własnym kawałku ziemi. Ktoś przypomniał sobie, że trzeba nazbierać suchych liści, aby było się gdzieś położyć i przespać..
Gdy przyjechałem ich odwiedzić, mieszkali już tam od 10 lat. To, co powyżej napisałem, te ich wspomnienia, których wysłuchiwałem z niedowierzaniem i na które mieli oni niezbite dowody. Po tylu latach, drogi miały wybite głębokie koleiny, co utrudniało dojazd samochodem W miejsce namiotów stały już zbudowane z palmowych liści szałasy zbudowane na wbitych w ziemię palach, na wysokości 1m.. Wokół szałasów wyrąbana i wypalona puszcza- około 1 ha, gdzie na pobliskich drzewach zawieszone były wysuszone czaszki, z upolowanych zwierząt. Wewnątrz tej budowli, nazywanych domami, kręciło się dużo dzieciaków z tak zwanej drabinki tzn., co rok to prorok. Zagospodarowanie Amazonii w takim wydaniu, okazało się po prostu wielkim niewypałem. Nie ma tu żadnych szans na właściwe prowadzenie rolnictwa. Po kilku latach użytkowania ziemia zamieniła się w bezużyteczny ugór. Aby nie umrzeć z głodu trzeba posuwać się dalej, rąbiąc i paląc kolejne kawałki puszczy.
Malaria i inne choroby tropikalne, spowodowały śmierć połowy tych, co tu przyjechali. Największa ofiary były wśród dzieci i osób starszych. Na zdrowy rozum, można by pomyśleć, że to zasiedlanie Amazonii, to nowoczesny sposób pozbywania się żebraków i zubożałych ludzi z większych miast. Zanim jednak doszedłem do takiego wniosku, zamieszkałem w pobliżu tych ludzi i również otrzymałem tez 50 ha do użytkowania. Zbudowałem sobie nowoczesny szałas, był z desek. Mieszkałem tu przez 7 lat. Sądzę, że będę mógł w najbliższym czasie podzielić się moimi dalszymi wspomnieniami.
Z pozdrowieniami

Juliusz.